صفحه 3 از 14 نخستنخست 123456713 ... آخرینآخرین
نمایش نتایج: از شماره 21 تا 30 , از مجموع 136

موضوع: Italian Notes - زیبای بازنده

  1. #21
    کاپیتان تیم

    JuventusDamash
    بازیکن محبوب
    Gianluigi Buffon
    تیم محبوب
    Carrarese
    نوشته ها
    1,718
    سپاس ها
    7,541
    سپاس شده 16,074 در 1,807 پست
    کشور من
    Switzerland

    پیش فرض

    - توهین والا یه مدت تو تاپیک میلان ، خیلی حرفا در مورد یووه زده شد و تا همین چند ماه پیش هم ادامه داشت -اونم از طرف کسایی که فکر میکنی تو رو دوست خودشون میدونن- که واقعاً ناامید کننده بود. که باز ما گفتیم نگران تیمشونن و فشار روشونه و فلان و حرفی نزدیم.

    آخرین بار هم که خب تو محرمانه اتفاق افتاد و کلیت حرف این بود که قهرمانیای یووه با تقلب و حق خوری بدست اومده و اینا. که باز بیخیالی طی کردم تا مبادا حرفی بزنم که دوستای میلانیم ناراحت بشن. اما باز خودش اومد و به شوخی یا جدی رو من کلید کرد و وقتیم جواب گرفت، دیگه نتونست حرفی بزنه.

    بهرحال هست این چیزا دیگه مهدی جان. لنین میگفت، دروغی که به اندازه کافی تکرار بشه، تبدیل به واقعیت میشه. چیکار میشه کرد..


    - بعضی از دوستانی هم که پیشنهاد دادن و جوابشون رو دادیم، حتی نیومدن جواب پیشنهاد خودشون رو بخونن!
    ناشکسته می‌نماید در شکسته آینه، تصویر ...



  2. #22
    مدیــــرکل سایـــت

    JuventusJuventusJuventus
    تیم محبوب
    Nederland
    نوشته ها
    3,373
    سپاس ها
    44,715
    سپاس شده 23,335 در 3,420 پست
    کشور من
    Libya

    پیش فرض

    نقل قول نوشته اصلی توسط Orphée نمایش پست ها
    یونسی؟ همچین قابلیتی که کامران میگه هست؟
    قابلیتشو با این توصیفی که کردی من خودم ندیدم ولی میشه به پستی لینک داد، ولی فقط خود اون پست رو نشون نمیده، کل صفحه لود میشه اما اسکرول میاد رو اون پست. مثلاً لینک ارسال قبلیت میشه [برای مشاهده لینک ها شما باید عضو سایت باشید برای عضویت در سایت بر روی اینجا کلیک بکنید] .
    آره همین گذاشتن عنوان و لینک دادن بهشون توی پست اول بهترین کاره.

    والله من همچین هکو پلاگینی ندیدم. فقط یه قابلیت هست که پست اول هر تاپیکو تو اول هر صفجه نشون میده. که اونم هنوز کامل نیست. یعنی مثلا تنظیمش میکنیم رو انجمن ایتالیا کلا همه تاپیکای انجمن ایتالیارو پست اولشو تو هر صفجه نشون میده. این هک اگه پیشرفت کنه بتونیم رو تاپیک هایی که دوست داریم این حرکتو انجام بدیم چیز بدرد بخوریه ولی اینجوری فایده نداره.

    این کرمان اگه عکسی لینکی چیزی داره از اون چیزی که میگه نشون بده یدیقه براتون فراهمش میکنم

    !!SUPERMAN is HERE



    x
    "I believe that everything that you do bad comes back to you. So everything that I do that's bad, I'm going to suffer from it. But in my mind, I believe
    what I'm doing is right. So I feel like I'm going to heaven." x




    Tupac Shakur





  3. #23

    نوشته ها
    44
    سپاس ها
    987
    سپاس شده 523 در 44 پست

    پیش فرض

    ممنون بوفون


    به بهانه ی یک دستاورد بزرگ دیگر، جانلوکا رینالدی به اسطوره، کاپیتان و دروازه بان تیم ملی ایتالیا و یوونتوس ادای احترام می کند.

    با چشمانی کاملاً بسته سرود ملی را با همان شور و اشتیاق کودکی فریاد می زند و با یک دست روی هم تیمی اش باری دیگر آماده ی حضور در یک رقابت ورزشی می شود. از زمانی که رینو گتوزو کفش هایش را آویخت، هیچ کسی مانند جیجی بوفون با تمام وجودش سرود ملی را نخوانده است.

    سه شنبه شب، با در نظر گرفتن تمام احتمالات، او به رکورد فابیو کاناوارو، یکی دیگر از اسطوره های تیم ملی ایتالیا خواهد رسید و در همان حالی که به سوی رکورد 136 بازی ملی قدم برخواهد داشت، هیچ تغییری در توانایی هایش دیده نمی شود. یکبار دیگر «سوپرمن» ایتالیا را با چند واکنش تماشایی نجات داد تا جمعه شب پیروزی ارزشمندی مقابل بلغارستان برای یاران پراندلی به دست آید. نگاه های پولادین او به نظر می رسید چنین می گفت: «فکر کردید من تمام شده ام، خب، یکبار دیگر فکر کنید!»

    رابطه ی عاشقانه ی او با پیراهن لاجوردی کشورش دو دهه قبل کلید خورد. جایی که در 15 سالگی در تیم آینده دار نوجوانان ایتالیا، در کنار استعداد دیگری، فرانچسکو توتی، در مسابقات قهرمانی زیر 16 ساله های اروپا شرکت کرد. از آن روز به بعد او در هر رده و سنی با افتخار و توانایی تحسین برانگیز، عضوی از تیم ملی کشورش بوده است.

    من اخیراً مقاله ای در مورد مقایسه ی شرایط فعلی بوفون با شرایطی که دیگر اسطوره ی ایتالیا، دینو زوف، در گذشته با آن مواجه شد، نوشتم. مقایسه ی او با زوف کیفیت و توانایی دروازه بان اهل کاررا را نشان می دهد که تنها معیار مقایسه ی قابل اعتنا برای برترین دروازه بان آتزوری در عصر جدید، دارا بودن چنین استانداردی است. خودم را آدم بسیار خوش شانسی می دانم که موفق شده ام بازی این دو ستاره را در درون چهارچوب ایتالیا ببینم.

    چیزی که در مورد جیجی وجود دارد این است که به نظر می رسد او بخش جدایی ناپذیری از داستان ماست، داستانی که گویی از اولین بازی او برای ایتالیا در اکتبر 1997 تا الان، یک عمر قدمت دارد. در هوای برفی شهر مسکوی روسیه، او اولین بار برای آتزوری به میدان رفت، در دیداری که در دقیقه ی 32 بازی جانشین جانلوکا پالیوکا در درون دروازه شد و به نظر می رسید به لطف گلزنی بوبو ویری در حال رسیدن به شروعی همراه با پیروزی است، اما اشتباه فابیو کاناوارو در محوطه ی جریمه ی ایتالیا باعث تغییر شرایط شد و گل به خودی کاناوارو، بوفون را از شروع همراه با پیروزی در تیم ملی ایتالیا محروم ساخت، و حالا در گردش طعنه آمیز روزگار، بوفون در بازی سه شنبه شب تنها یک قدم با از پیش رو برداشتن رکورد بیشترین بازی فابیو کاناوارو فاصله خواهد داشت.

    از آن موقع او در تمام شادی ها و ناراحتی ها با ما بوده است. از شکست خجالت آمیز و عصبی کننده مقابل کره جنوبی در جام جهانی 2002 تا چهار سال بعد و بالابردن جام جهانی در سرزمین ژرمن ها و تمام شادی و غم های بین آن دو، بوفون در همه حال همدم همیشگی ما بوده است. مانند کاپیتان های سرکش کشتی که در هنگام سهمگین ترین طوفان ها تسلیم نمی شوند و روی عرشه ی کشتی با جان و دل می جنگند، بوفون نیز با تمام وجود سعی کرده است به ما آرامش دهد و آراممان کند. تا زمانی که جیجی را داریم، می دانیم که همه چیز خوب پیش خواهد رفت.

    این فقط به خاطر واکنش هایش نیست، هر چند که در طول این چد سال چندین و چند واکنش معجزه آمیز از او دیده ایم. چیزی که بیشتر از همه تحسین برانگیز نشان می دهد رفتار و برخورد او در مورد بازی برای تیم ملی کشورش است. بیشتر از ما تنها می توانیم در مورد بازی کردن برای آتزوری رویا پردازی کنیم، در حالی که بوفون خیلی بیشتر از آن را انجام داده است، بیشتر از اکثر افراد در تاریخ. و حالا او طوری رفتار می کند که شما به این نتیجه می رسید رسیدن به این رکورد برای او به همان اندازه ای معنا دارد که در سال 1993 در استانبول ترکیه، به عنوان یک نوجوان داشت.

    بعضی از ستاره های فعلی ما به نظر می رسد که حضور در تیم ملی ایتالیا را نوعی لطف به کشورشان می دادند، یا عرصه ای برای خودنمایی خود می دانند، با احتمال یک اختلاف جزئی یا ترس از مصدومیتی کوچک و از دست دادن بازی چند روز دیگر تیم باشگاهیشان، خوشحال تر خواهند بود که دعوت تیم ملی را رد کنند یا زمین بازی را ترک نمایند. در مورد بوفون اما، این درست در نقطه ی مخالف قرار دارد. برای منصرف کردن او از حضور در آتزوری باید او را با یک آمپول بیهوش کننده هدف بگیرد تا بتوانید او را بی سر و صدا با خود ببرید!

    این سطح بالای تعهد و وفاداری است که او را مانند نمونه ای کامل از احساسات هوادارن متعصب آتزوری به ما معرفی می کند. او می داند که تیم ملی برای ایتالیایی ها سراسر دنیا چه اندازه مهم است و او این قدرت و آگاهی را برای بهبود عملکرد خود در اختیار می گیرد. هنگامی که او سیو می کند، ما سیو می کنیم و هنگامی که ما برای ابراز خوشحالی مشت هایمان را گره می کنیم او دقیقاً در حال انجام همین کار است. او ممکن است توانایی بیشتر از آن چه که اکثرمان رویایش را داریم، داشته باشد، اما این باعث نمی شود که خود را جدا از ما بداند. نظرات پیش از بازی او آمیزه ای از جدیت و شوخ طبعی ذاتی اوست، چیزی که احتمالاً زوف هم از دیدن آن افتخار می کند.

    نمایش های استاندارد بوفون باعث از کنار رفتن و افول جانشین هایش شده است. او در آینده ای که چندان دور به نظر نمی رسد مجبور خواهد بود دستکش های خود را آویزان کند و ما هم شروع به قدردانی چیزی که از دست داده ایم خواهیم کرد. اما در حالی که او سه شنبه شب، در بازی مقابل جمهوری چک، سرود تیم ملی را با تمام وجود فریاد خواه زد، ما همه با هم باید بگوییم «ممنون»، ممنون برای 136 بار حضور با تمام وجودت...



    Numero uno, c'è solo un numero uno


  4. #24
    رئیس باشگاه

    RomaDortmundPerspolisRoma
    بازیکن محبوب
    توتی - دروسی - رویس - تورس
    تیم محبوب
    پرسپولیس - آ اس رم - دورتموند - تیم ملی ایران و اسپانیا
    نوشته ها
    8,411
    سپاس ها
    74,366
    سپاس شده 50,191 در 8,131 پست
    کشور من
    Iran

    پیش فرض

    با سلام. بچه ها اینجا چه خبره؟ اینجا همون محرمانست؟
    ببخشید یک کمی خنگ میزنم! بعد از 6 ماه برگشتم!
    روی لینک زیر کلیک کنید:

    [برای مشاهده لینک ها شما باید عضو سایت باشید برای عضویت در سایت بر روی اینجا کلیک بکنید]

  5. 12 کاربر از پست مفید Meysam سپاس کرده اند .


  6. #25
    کاپیتان تیم

    JuventusDamash
    بازیکن محبوب
    Gianluigi Buffon
    تیم محبوب
    Carrarese
    نوشته ها
    1,718
    سپاس ها
    7,541
    سپاس شده 16,074 در 1,807 پست
    کشور من
    Switzerland

    پیش فرض

    یه کم اون تنه ت رو تکون میدادی و پست اول تاپیک رو میخوندی!
    اینجا قراره مطالب و مقالات بچه ها (ترجمه ای و غیرترجمه ای) قرار بگیره و در موردشم بحث بشه. محرمانه هم 2 کوچه اونورتره. یه اسم واسش انتخاب کردیم انگشتاتو میخوری


    " ... و در همان حالی که به سوی رکورد 136 بازی ملی قدم برخواهد داشت، هیچ تغییری در توانایی هایش دیده نمی شود. "

    این جمله کلیدی مقاله ست. بوفون درحالی این رکوردو از آن خودش میکنه که نه حتی بخش کوچیکی از مردم و روزنامه ها علیه ش هستن، نه براش اس ام اسی ساخته میشه و نه مارکتی و سیریگو که هر دو ستونهای تیماشون هستن با جضور بوفون به شماره یکی فکر میکنن. بوفون این سالها رقبایی چون پالیوکا، تولدو و پروتزی رو داشته که شاید اگه بوفون نبود الان اونا اسطوره آتزوری بودن. وقتی خود زوف یوونتوسی، بوفون رو بهترین گلر تاریخ یووه میدونه دیگه فکر میکنم همه چیز واضحه...

    بدترین روز بوفون، بهترین روز بقیه گلراست. بهمین دلیله که کوچکترین اشتباهش تبدیل یه بمب خبری میشه. عادی بودن بوفون اونارو عصبانی میکنه، چون مدتهاست که سوپرمنه. وقتی بوفون توی دروازه ست، نستاها و تورامها هم آرومن چون میدونن اشتباهشون پایان دنیا نیس و هنوز باید از بوفون رد شد...


    پیام دل پیرو بمناسبت 136 مین بازی بوفون :

    جیجی عزیز، برای تجلیل از هدف بزرگی که امشب بهش میرسی فقط چند کلمه حرف خودمونی باهات دارم. تو به رکورد دوستمون فابیو کاناوارو رسیدی، کاپیتان جام جهانی "ما". خیلی از این بازیهای ملی رو باهم بودیم، بعضی وقتا زجر کشیدیم ولی تو بیشترشون غرق در لذت شدیم. فقط به همه اون خاطرات فراموش نشدنی در یووه و تیم ملی فکر کن.خوشحالم که تو میتونی تیم ملی ایتالیا رو با بازوبند کاپیتانی نمایندگی کنی و به این اهداف باارزش برسی. برای تو و بقیه تیم در صعود به برزیل 2014 آرزوی موفقیت میکنم.
    الساندرو
    ناشکسته می‌نماید در شکسته آینه، تصویر ...


  7. #26
    کمک مربی

    JuventusJuventusJuventusJuventus
    مربی محبوب
    لیپی - دشام - کنته
    بازیکن محبوب
    دل پيرو
    تیم محبوب
    يوونتوس
    نوشته ها
    2,991
    سپاس ها
    1,345
    سپاس شده 3,951 در 1,069 پست

    پیش فرض

    یعنی اسطوره بودن معنی پیدا میکنه با امثال بوفونها!!! واقعا" عالیه! دیشب به لطفه بوفون و بچه هاصعود کردیم! خیلی حال داد
    عربها به ما آموختن به جای خوراک بگوییم
    غذاکه خودشان به پیشاب شتر میگویند.
    *عربها به ما آموختن دربرابر شمارش خودمان
    بجای تن ازنفرکه برای حیوانات استفاده میکنند بکارببریم.
    *عربها به ما آموختن که بجای واق سگ بگوییم
    پارس که نام سرزمین اولیه مان است.
    *عربها به ما آموختن که بگوییم شاهنامه آخرش
    خوش است چون آخرشاهنامه ایرانیان ازاعراب
    شکست خوردند.
    ایا وقت آن نرسیده که باانقلاب فرهنگی دربرابر
    این چیزهاایستادگی کنیم.

  8. 13 کاربر از پست مفید mehdi del piero سپاس کرده اند .


  9. #27
    رئیس باشگاه

    RomaDortmundPerspolisRoma
    بازیکن محبوب
    توتی - دروسی - رویس - تورس
    تیم محبوب
    پرسپولیس - آ اس رم - دورتموند - تیم ملی ایران و اسپانیا
    نوشته ها
    8,411
    سپاس ها
    74,366
    سپاس شده 50,191 در 8,131 پست
    کشور من
    Iran

    پیش فرض

    بچه ها صفحات گذشته رو خوندم. خیلی تاپیک پرمحتوی و خوبیه.
    برنامه دارم در آینده مسابقه هایی برای مقاله نویسی و... همراه با جایزه نقدی ترتیب بدم تا انگیزه اعضا بیشتر بشه.
    هر چند که هیچ چیز نمیتونه زحمات این دوستان رو جبران کنه.
    روی لینک زیر کلیک کنید:

    [برای مشاهده لینک ها شما باید عضو سایت باشید برای عضویت در سایت بر روی اینجا کلیک بکنید]

  10. 11 کاربر از پست مفید Meysam سپاس کرده اند .


  11. #28
    بازیکن اصلی تیم

    JuventusBayernBayernJuventus
    مربی محبوب
    مارچلو لیپی-گاس بزرگ
    بازیکن محبوب
    الکسی-برکمپ
    تیم محبوب
    یوونتوس
    نوشته ها
    696
    سپاس ها
    8,203
    سپاس شده 4,742 در 689 پست
    کشور من
    Germany

    پیش فرض

    با سلام خدمت ایتالیایییون عزیز
    من تمام پستها رو خوندم و میخوام از همه بچه ها تشکر کنم و ازشون میخوام بدون جبهه گیری و جانبداری از تیم مورد علاقشون وارد یه سری بحث علمی شن .این تاپیک واقعا میتونه یکی از بهترین تاپیکهای فوتبالی فارسی باشه .
    اسم تاپیک هم یه جورایی خیلی باکلاسه
    ..........................


    دوست قدیمی دشمنی کنونی

    کارلو آنچلوتی فوتبالش رو از پارما شروع کرد و در بیست سالگی به آس رم پیوست و موفق شد در آونجا یک کالچو و چهار جام حذفی بدست بیاورد و بازیکن ثابت تیم ملی ایتالیا شود و پس از اون به میلان پیوست وبا این تیم دو قهرمانی سری آ و دو جام قهرمانان در سالهای 89و90 در کنار دو سوپر کاپ اروپا بدست آورد.
    در عرصه مربیگری هم با عناوین پر شمار و موفقیت های پی در پی در سه لیگ معتبر و در رقابتهای اروپایی به عنوان یکی از بهترین مربیهای اروپا توانست خودش را مطرح کند .
    البته هدف از این نوشته بررسی عملکرد وتواناییهای تاکتیکی کارلتو به عنوان مربی نیست بلکه توانایی عجیبی است که با ظهور تیمی به نام پی اس جی و قرار گرفتن گنج قارون مالکان این باشگاه در اختیار آنجلوتی توانست هفت ستاره مطرح کالچو را به یغما ببرد و آسمان کم ستاره کالچو را کم ستاره تر کند .
    تیاگو موتا : هافبک دفاعی جنگنده و موثر اینتر که با رقم 10 میلیون یورو در سال 2012 به فرانس رفت .
    ازکویل لاوتزی : بازیکن وینگر آرژانتینی با کیفیت و ظرافت خاص خودش که با 30 میلیون یورو به دیار عشاق رفت و دست والتر ماتزاری تو حنا تشریف برد .
    خاویر پاستوره : بازیکنی که نوید یک فوق ستاره رو در پالرمو میداد و با رقم خیره کننده 43 میلیون یورو به پاریس رفت و هرگز نشانی از پاستوره تکنیکی و با طراوت پالرمو رو نداشت .
    مارکو وراتی : مارکو هم از آینده دار ترین بازیکنای جهان و ایتالیاست و با رقم ناچیز 12 میلیون یورو در دام کارلتو افتاد(البته عدم پیشنهاد بهتر از سوی تیم های ایتالیایی برای این اعجوبه فوتبال به زودی اونها رو پشیمون خواهد کرد)
    تیگو سیلوا : اوج کار کارلتو با خرید دو مهره بزرگ میلان ادامه پیدا کرد جایی که تیاگو سیلوا رو از تیمی که طرفدارای اون عاشق کارلتو بودن به ارزش 43 میلیون خرید و میلان کم مهره و کم رمق رو در خط دفاع به شدت آسیب پذیر کرد.
    زلاتان ابراهیموویچ : اگه میخواید غول افتخارات باشگاهی رو ببینید این اسم رو تو ویکی پدیا سرچ کنید و متوجه میشید کارلو آنجلوتی تک خال میلان و ایتالیا رو فقط با 20 میلیون یورو به سرزمین گل ها برد.
    ادیسون کاوانی : درسته که کارلتو هیچوقت زوج زلاتان-کاوانی رو رهبری نمیکنه ولی عامل این سوپر خرید 64 میلیون یورویی رو شخص خودش به سرانجام رسوند.
    البته کارلو آنجلوتی علاقه به خریدهای بیشتری از سرزمین چکمه داشت (که ده روسی بیشتر از بقیه نگران کننده بود )
    و البته با رفتن به مادرید و در اختیار گرفتن خزانه مادرید باید در آینده هم منتظر خرید هایی با این رنگ و بو از ایتالیا بود.
    ویرایش توسط Capitan Alex : 14th September, 2013 در ساعت 11:09 AM

  12. 12 کاربر از پست مفید Capitan Alex سپاس کرده اند .


  13. #29
    کاپیتان تیم

    JuventusDamash
    بازیکن محبوب
    Gianluigi Buffon
    تیم محبوب
    Carrarese
    نوشته ها
    1,718
    سپاس ها
    7,541
    سپاس شده 16,074 در 1,807 پست
    کشور من
    Switzerland

    پیش فرض

    - مرسی میثم.
    و اگر بتونی این کاری رو که میگی انجام بدی (واسه خودم نمیگم، منظورم بچه هاست) واقعاً انگیزه ها و میل به پیشرفت رو بالاتر بردی.

    - مرسی احمد. منم امیدوارم همونطور بشه

    - البته من نقش لئوناردو رو در این بین بیشتر میدونم و نمیشه هم تقصیرو گردن اونا گذاشت فقط. اونا پول دارن و ما پول میخوایم => بهم میرسیم
    به این ترتیب psg میشه بهترین تیم [ادوار] سری آ

    نقاط مثبت و منفی خودش رو داره که احمد به یکیش که همون کم ستارگی آسمون سری آست اشاره کرد. از طرفی اما باعث شد تیمای ایتالیایی تمرکز بیشتری روی محصولات ایتالیایی داشته باشن و سلامتی اقتصادیشون رو در یکی از بحرانی ترین دورانشون بهبود بدن (طی دو سال 280 میلیون خالص عاید این تیمها شد و در امثال پاستوره 42 میلیونی که تا قبل از فالکائو گرونترین خرید تاریخ فرانسه بود و یا مارکینیوس 35 میلیونی، ما برد کردیم از نظر مالی). دو نیازی که مدتها حس میشد.

    هنوز تو رقابتای اروپایی کار داریم ولی کسی نمیتونه منکر یکدست شدن 7 خواهران و جذابتر شدن لیگ بشه. ظهور امثال الشاراوی، بلوط، پولی، فلورنزی و دی شیلیو رو مدیون همین مسائل هستیم. اینتر در حالت عادی هیچوقت سراغ رانوکیا نمیرفت

    این خریدا در کوتاه مدت میتونه متوسط تماشاگر لوشامپیونه که از مال MLS هم پایینتره رو بالا ببره ولی روند فعلی هویت ملیشون رو تضعیف میکنه. همونقدر که ایتالیاییها هویت ایتالیانیشون رو برگردوندن، اونا هویتشون رو از دست دادن. ساخو دو فصل پیش کاپیتانشون بود و بیش از 100 بازی واسشون انجام داد، محصول آکادمیشون و از همه مهمتر متولد و بزرگ شده پاریس بود. اما درست با ورود قطریها افت کرد، بازوبند ازش گرفته شد، از تیم کنار گذاشته شد و لئوناردو متهم به داشتن اضافه وزنش کرد.

    حتی با نمونه های انگلیسیشون هم قابل قیاس نیستن. چلسی تری، کول و لمپاردو داره، سیتی هارت، ریچاردز، لسکات، بری و میلنرو. اسپانیاییها هم علی رغم ستارگان خارجی، بومیای زیادی تو پستای کلیدی دارن.

    فقطم psg نیس و موناکو هم داره همین راهو میره و این وسط گوشت قربونی تیم ملی فرانسه ست و شاید حتی سرنوشت بدتری از انگلیس در انتظارشون باشه
    گورکوف یزمانی جوان اول فرانس بود ولی الان در لیونیه که با ظهور قطر و روس تبدیل به یه تیم درجه 3 شده و حتی توسط تیم چهارم اسپانیا از صعود به ل.ق باز میمونه!
    ناشکسته می‌نماید در شکسته آینه، تصویر ...
    ویرایش توسط Orphée : 14th September, 2013 در ساعت 08:01 PM


  14. #30

    نوشته ها
    44
    سپاس ها
    987
    سپاس شده 523 در 44 پست

    پیش فرض

    گاردین هم قبل از بازی ایتالیا-چکک یه مقاله در مورد بوفون کار کرده بود که وقت نشد ترجمه کنم همون موقع، الان میذارمش..

    ___________________________________

    جانلوئیجی بوفون: از افسردگی تا رکوردشکنی



    جانلوئیجی بوفون، کاپیتان، اسطوره و دروازه بان تیم ملی ایتالیا و یوونتوس، سه شنبه شب با حضور در جدال ایتالیا مقابل جمهوری چک در تورین، به رکورد 136 بازی ملی دوست و هم تیمی سابقش، فابیو کاناوارو رسید، اما زمانی رکورددار تیم ملی ایتالیا هنگامی که به زمین تمرین یوونتوس می رسید، دوست داشت به جای تمرین کردن، ادامه ی روز را در ماشین خود بگذراند.

    «هواداران ذره ای اهمیت نمی دهند که حال شما چگونه است. شما را صرفاً یک فوتبالیست می بینند، یک بت، بنابراین کسی حتی فکر این را هم نمی کند که جلویتان را بگیرد و بگوید: 'هی، حالت چطور است؟'»

    ده سال پیش، جانلوئیجی بوفون در صبحی سوار فیات 500 خود شد و روانه ی زمین تمرین یوونتوس گردید، مملو از ترس. از بیرون همه چیز طبیعی به نظر می رسید، اما در باطن او احساس خوبی نداشت. لحظه ای همه چیز خوب پیش می رفت، لحظه ای بعد تمام بدنش بی اختیار شروع به لرزیدن می کرد.

    شماره ی یک یوونتوس و تیم ملی ایتالیا از افسردگی رنج می برد. او سه شنبه شب پس از حضور در بازی ایتالیا مقابل جمهوری چک به رکورد 136 بازی فابیو کاناوارو رسید و حالا مشترکاً با دوست قدیمی اش رکورددار تعداد بازی های ملی ایتالیا است و این می تواند درسی بزرگ برای تمام فوتبالیست ها باشد: اگر از افسردگی رنج می برید، پس به دنبال کمک باشید.

    دقیقاً همان کاری که بوفون انجام داد. او با خانواده و دوستان نزدیکش صحبت کرد و متوجه شد که از یک بیماری رنج می برد و در اولین اقدام با یک روانشناس تماس برقرار کرد. گرچه کار ساده ای نبود، بوفون پنج سال بعد از این اتفاق، اعتراف کرد که در برهه ای بین سال های 2003 تا 2004، «دورانی تاریک» را سپری می کرده است.

    «هواداران ذره ای اهمیت نمی دهند که حال شما چگونه است. شما را صرفاً یک فوتبالیست می بینند، یک بت، بنابراین کسی حتی فکر این را هم نمی کند که جلویتان را بگیرد و بگوید: 'هی، حالت چطور است؟'»

    «اگر می گفتم: 'می خواهم برای بهتر شدن اوضاع دو - سه ماهی استراحت کنم' تمام شده بودم. زیرا هر بار پس از عدم موفقیت در مهار یا توپ یا هر چیز دیگری یاد آن موقع می افتادم. هرگز نمی توانستم به خودم اجازه بدهم که برای بهتر شدن اوضاع دو - سه ماهی را کنار بنشینم.»

    «اما در این شرایط بود که به سراغ یک روانشناس رفتم، کسی که کمک بزرگی به من کرد. قبلاً فکر می کردم روانشناس ها کسانی هستند که در ظاهر دزدی می کنند و هزینه در این راه به ریختن پول در آشغال می ماند. البته این چیزی بود که می بایست در موردش تجدیدنظر می کردم. آن ها اینگونه نیستد. روانشناس کسی است که برای کمک به مردم حضور دارد و اگر یک روانشناس خوب پیدا کنید، او به شما اجازه خواهد داد که در مورد همه چیز صحبت کنید و خودتان را از لحاظ روانی تخلیه کنید، بدون آن که کوچکترین ترسی داشته باشید، کاری که آسان نیست.»

    دروازه بان شماره ی یک تیم ملی ایتالیا و یوونتوس به مدت بیش از شش ماه با یک روانشناس ارتباط داشت که ناگهان متوجه بهتر شدن اوضاع شد. «این اتفاق به صورت غیرمنتظره رخ داد، هنگامی که میخواستم وارد زمین بشوم و ترسیده بودم. در مسابقات قهرمانی اروپا در کشور پرتغال، حین دیدار وحشتناک ایتالیا و دانمارک، من تنها بازیکنی در زمین بودم که لبخند بر روی لبم داشتم.»

    بوفون اولین بازی ملیش را در سن 19 سالگی و در ماه اکتبر سال 1997 مقابل روسیه و در هوایی برفی تجربه کرد. او به جای جانلوئیجی پالیوکای مصدوم وارد میدان شد و درست چند دقیقه بعد از ورودش به میدان یک واکنش قهرمانانه در مقابل دیمیتری آلنیکف داشت، واکنشی که حضور ایتالیا را در جام جهانی سال بعد تضمین کرد. او اولین بازی خود را در سری آ نیز دو سال پیش از این برای پارما انجام داده بود و پیش از پیوستن به یوونتوس به جام قهرمانی ایتالیا، سوپر جام ایتالیا و جام یوفا رسید. بوفون با مبلغ 51 میلیون یورو راهی یوونتوس شد تا جای ادوین وندر سار منتقل شده به فولام را در ترکیب بانوی پیر پر کند.

    دوازده سال از حضور وی در پیراهن سیاه و سپید یوونتوس می گذرد و اکنون پس از این گذر زمان فراموش آن که زمانی او از چهارچوب دروازه ی باشگاه دیگری هم حفاظت می کرده، آسان خواهد بود. بوفون حالا می تواند در کنار اسطوره های فوتبالی که تنها حضور در یک تیم را تجربه کرده اند قرار بگیرد، درست مانند پائولو مالدیتی، رایان گیگز و استیون جرارد، البته بدون آن که در واقع یکی از آن ها باشد، در مقایسه با آن ها او با فاصله ی کمی می تواند یک همیشه بیانکونری لقب بگیرد.

    در 35 سالگی این قهرمان جام جهانی اکنون آمارهایی حیرت انگیز از خود برجا می گذارد. بوفون سه شنبه شب 136 امین بازی ملی خود را برای ایتالیا مقابل جهوری چک در ورزشگاه تیم باشگاهیش، یوونتوس، انجام داد تا به رکورد فابیو کاناوارو، هم تیمی سابق و دوست این روزهای خود برسد. رکوردی که 10 بازی بیشتر از پائولو مالدینی و 24 بازی بیشتر از دینو زوف، دو اسطوره ی کشور چکمه ای ست. جیجی بوفون در هفته ی جاری در مصاحبه ای گفت: «مساوی شدن با رکورد دوست صمیمی ام فابیو کاناوارو، آنقدرها هم باعث خوشحالی ام نمی شود. اما رسیدن به 150 بازی ملی خیلی خوب خواهد بود...» این واقعیت که او در 25 فینال مهم فوتبالی بازی کرده است، به خوبی میزان وفاداری اش را نشان می دهد.

    شماره ی یک یوونتوس به تسلیم شدن اما حتی فکر هم نمی کند. ایتالیا سه شنبه شب در دیدار مقابل جمهوری چک حضور خود را در جام جهانی 2014 برزیل تضمین کرد و اخیراً نیز بوفون عنوان کرده است که حاضر است چهار یا پنج سال از دوران ورزشی اش را به خاطر به دست آوردن لیگ قهرمانان اروپا بدهد، بزرگترین افتخاری که هرگز نتوانسته به آن برسد.

    هرچند اما در کنار تمام فرازهای بوفون در طول دوران ورزشی اش، نشیب هایی هم به چشم می خورد.

    در سال 2000 بوفون به شدت به خاطر انتخاب شماره ی 88 در پارما مورد انتقاد قرار گرفت. جامعه یهودیان ایتالیا به سرعت این نکته را گوشزد کرد که این شماره به گونه ای نماد نئو نازی هاست، حرف H در زبان انگلیسی هشتمین حرف به حساب می آید، بنابراین 88 برابر است با HH، یا به عبارت درست تر زنده باد هیتلر (Heil Hitler). این نکته که او قبلاً زیر پیراهن ورزشی اش پیراهن دیگری را با نوشته ی «مرگ بر منافق» برتن کرده بود، اوضاع را بهتر نمی کرد، شعاری که فاشیست ها در روز بنیتو موسولینی به کار می برند.

    در هر حال مادر بوفون به دفاع از پسرش پرداخت و خود او نیز در مصاحبه ای عنوان کرد: «شماره ی 88 را انتخاب کردم زیرا این شماره مرا یاد چهار توپ می اندازد و همه ما در ایتالیا می دانیم که این به چه معنی است: قدرت و عرم راسخ. در این فصل من من باید برای رسیدن به جایگاهی در تیم ملی ایتالیا توپ داشته باشم. اما اگر این کمکی خواهد کرد من آماده ام که شماره ی پیراهنم را عوض کنم. از معنای نهفته در شماره ی 88 بی خبر بودم.»

    باور سقوط یوونتوس به سری بی پس از رسوایی کالچوپولی، در سالی که قهرمانی ایتالیا در جام جهانی 2006 به ارمغان آمده بود هم کمی دشوار بود. اما در حالی که شایعاتی در مورد خروج بوفون از یوونتوس به دنباله ی زلاتان ایبراهیموویچ، پاتریک ویرا، فابیو کاناوارو و امرسون به گوش می رسید، او ترجیح داد در تورین بماند و دلایل خود را مبنی برباقی ماندن و حضور دوباره در یوونتوس سقوط کرده به دسته ی پایین تر، در مصاحبه ای با نشریه ی چهار چهار دو در سال 2008 بیان کرد.

    «شاید تربیت متفاوتم از سایر بازیکن هایی که رفتند یا آموزش متفاوتی که یاد گرفتم باعث شد تا این تصمیم متفاوت با آن ها را بگیرم، علی الخصوص بایدها و نبایدهایی که والدینم در مورد رفتار و برخود با دیگران به من آموختند. اشتباهات زیادی در زندگی خود مرتکب شده ام، اما فکر می کنم که اشتباه کردن برای کسی که می خواهد رشد و پیشرفت کند، طبیعی باشد. باید با موانع زیادی کنار بیایید و طبیعی است که گاهی هم لغزش های خود را داشته باشید.»

    «در هر حال اگر در راه درستی تا پایان ادامه دهید، مثلاً برای 10 یا 20 سال، در نهایت به عاقبت خوبی خواهید رسید. مسائل در محدوده ی فوتبال هم اگر به خوبی پیش نرود، مثلاً اگر توپی را که باید مهار می کردم، وارد دروازه ام شود، به خودم به عنوان یک انسان نرمال نگاه می کنم و اینگونه احساس خواهم کرد. شاید تنها فوتبالیستی باشم که در مورد ماشینم خیلی اهمیت نمی دهم، لانچیا ایپسیلون من کارم را راه می اندازد.»

    مادر بوفون در رشته ی پرتاب دیسک و پدرش در رشته ی وزنه بردای حضور داشت. آن ها او را در مسیر ارزش های خاصی سوق دادند تا این که فرزندشان به یکی از پنج دروازه بان برتر تاریخ فوتبال تبدیل شد. درخشش او آنقدر مداوم و طولانی بوده است که گاهی فراموش کردن این که او چقدر خوب است، آسان می شود.

    پس از نمایش قهرمانانه اش در جمعه شب گذشته مقابل بلغارستان و در پالرموی ایتالیا، روزنامه نگاران دور تا دور او جمع شدند و از وی در مورد این که چگونه چنین واکنش های فوق العاده ای را انجام داده است، پرسیدند. بوفون در پاسخ به آن ها اینگونه گفت: «نمی دانم چرا تعجب کردید.» و بعد لبخندی زد و راه خود را تا رختکن تیمش ادامه داد.

    حق با اوست...








    Numero uno, c'è solo un numero uno
    ویرایش توسط Albiazzurro : 15th September, 2013 در ساعت 04:14 PM

  15. 12 کاربر از پست مفید Albiazzurro سپاس کرده اند .


صفحه 3 از 14 نخستنخست 123456713 ... آخرینآخرین

اطلاعات موضوع

کاربرانی که در حال مشاهده این موضوع هستند

در حال حاضر 1 کاربر در حال مشاهده این موضوع است. (0 کاربران و 1 مهمان ها)

کاربران خواننده این موضوع : 1

مجوز های ارسال و ویرایش

  • شما نمیتوانید موضوع جدیدی ارسال کنید
  • شما امکان ارسال پاسخ را ندارید
  • شما نمیتوانید فایل پیوست کنید.
  • شما نمیتوانید پست های خود را ویرایش کنید
  •  

خبر خوان