PDA

توجه ! این یک نسخه آرشیو شده میباشد و در این حالت شما عکسی را مشاهده نمیکنید برای مشاهده کامل متن و عکسها بر روی لینک مقابل کلیک کنید : تاریخچه باشگاههای دنیا



Sir Bob Paisley
12th March, 2007, 04:02 PM
خب دیگه. اسم تاپیك گویاست.
من خودم سعی می كنم ظرف چندروزآینده درباره تاریخچه لیورپول یه چیزی بنویسم

Siyavoush
12th March, 2007, 10:49 PM
این اولین مطلب من تو صفحه اصلی پارسفوتبال هستشكه مربوط به تابستون دو سال پیش میشه
فكر میكنم یه یك ادیت حسابی نیاز داره

سياوش فروهش تهراني

«بنایی بسیار محكم ساختیم.ما اسطوره را به تاریخ پیوند زدیم و از ازدواج این 2 فرزند افسانه ای چون رئال مادرید متولد شد»سانتیاگو برنابئو

رئال مادرید پر افتخار ترین باشگاه اروپایی در سال 1902 تاسیس شد.در سال 1900 فكر تاسیس این باشگاه در حومه مادرید جرقه زد سپس در 6 مارس 1902 رادیوی محلی مادرید خبر تاسیس این باشگاه را داد .در ابتدا فردی به نام پدرو روبیو رئیس این تیم اتنخاب شد.2 سال بعد باشگاه از حالت كلنی خارج شد و جان پالاسیوس رسما رییس این باشگاه شد و به تقلید از انگلیسی ها پیراهن سفید وشورت سفید به همراه جوراب آبی برای این تیم برگزید. در آن سالها بازی های رئال در زمینی به نام فاریائس برگزار می شد.اولین مربی این تیم ارتور جانسون انگلیسی بود.در همان ابتدا سیر باشگاه با سیاست در آمیخت و عده ای از بازیكنان به نزد پادشاه رفته و از او درخواست كردند به فوتبال بیشتر توجه بشود.پس از موافقت پادشاه جام پادشاهی(king cup) از همان سال آغاز شد.در سال اول رئال با قدرت قهرمان شد اما اتفاق دیگری در همان سال افتاد ٬آن این بود كه جام سراسری برگزار شد و رئال با خفت تمام از دو تیم كاتالان شكست خورد.در سال بعد در فینال مغلوب بیلبائو در فینال جام پادشاهی شد .این روند بدون جام تا سال 1905 ادامه داشت تا اینكه در جام پادشاهی بیلبائو را شكست داد و انتقام گرفت.در همان سال اولین بازی اروپایی این تیم برگزار شد.در این بازی رئال به تساوی با ریسینگ پاریس قناعت كرد.تا سال 1912 روند فتح كردن تمامی جام ها توسط رئال ادامه داشت.در سال 1920 اتش استقلال طلبی كاتالان ها بلند شد این در حالی بود كه این تیم مادریدی به لقب افتخاری رئال توسط الفونسو مفتخر شد لقبی كه برای هر باشگاهی آرزو بود.3 سال بی حادثه سپری شد تا رئالی ها متوجه شدند هواداران زیادی دارند و باید ورزشگاه اونل را ترك كنندو این مقدمه ای برای ساخت ورزشگاه برنابئو بود.در سال 1929 این تیم با مشكلات مالی روبرو شد و فرد دیگری ریاست این تیم را برعهده گرفت.او موفق شد تا رئال را بعد از چند سال در سال 1932 با انبوهی از ستارگان قهرمان تمامی جامها كند.پس از این رئیس و پایان جنگ داخلی سانتیاگو برنابئو افسانه ای به ریاست رسید.ابتدا او در ورزشگاه چامارتین(برنابئو كنونی)2 جام حذفی گرفت ودر از سال 55 تا 60 لیگ قرمانان را فتح كرد تا آوازه ی این تیم در تمام جهان حتی اقیانوسیه پیچیده شود.در سال 61 رئال از جام كنار رفت تابا حضور دی استفانو با ركوردی باور نكردنی بدون باخت فاتح لیگ اسپانیا شود!این قهرمانی تا سال 69 ادامه یافت!در سال 66 ریال یك بار دیگر قهرمان اروپا شد.






این روند ادامه داشت تا یك خبر بد در سال 1978 تمام جهانیان را متاثركرد.سانتیاگو برنابئو دار فانی را وداع گفت.اما رئالی ها تمامی نداشتند!با حضور دی استفانو در روی نیمكت و آن شش ضلعی معروف موفق به فتح همزمان لیگ و جام حذفی شدند.بین سالهای 86 تا 90 5٬ بار لقب آقای اسپانیا را دریافت كردند و دوبار قهرمان جام یوفا شدندو علاوه بر آن در سال 90 موفق به زدن 107 گل در یك فصل شدند!اما دوران ركود باشگاه فرا رسید .با وجو دوبار قهرمانی در جام حذفی به سالهای 89 و 93 قهرمانی های بارسا آنها را به زانو در اورده بود.اما سیاهی های رئال در سال 97 و با قهرمانی در لیگ پایان یافت .با این حال بزرگترین افتخار آنها در سال 98 و با گل میاتوویچ برابر یوونتوس رقم خورد.بعد از 1 سال وقفه باز هم رئال با گل های رائول و مورینتس و مك منمن بر والنسیا غلبه كرد و فاتح اروپا شد.سال 2001 فرا رسید .سالی پر از هیاهو فردی به نام فلورنتینو پرز ریاست این تیم را بر عهده گرفت و با شعار ادامه روند سانتیاگو برنابیو مبنی بر جمع كردن ستاره های جهان بازیكنانی مثل فیگو ، زیدان ، رونالدو ، بكام ، اوون و........ را به رئال آورد.در این مدت رئال پرز دو قهرمانی لیگ و 1 قهرمانی لیگ قهرمانان و جام اروپایی را به ارمغان اورد تا ركود این تیم از سال 2003 فرا رسد.
یكباره دیگر سخن سانتیاگو برنابئو را به یاد میاوریم(بنایی بسیار محكم ساختیم.ما اسطوره را به تاریخ پیوند زدیم و از ازدواج این 2 فرزند افسانه ای چون رئال مادرید متولد شد)

منابع:
1- روزنامه ایران ورزشی تاریخ12 اذر 1383
2- كتاب soccer year book 2004/5 نوشتهdavid goldblatt

Siyavoush
12th March, 2007, 10:52 PM
اینم مال سایت realmadrid.ir هستش

مادريديسمو _ تب سفيد
منبع : مجله فوتبال (با تغيير تيتر وتغييرات سطحي)

آنها را هرچه مي‌خواهيد بناميد:

سپيدها، ققنوس‌ها، واينكينگ‌ها

شايد تنها عده كمي از طرفداران بايرن مونيخ و منچستر يونايتد هستند كه با تصميم فيفا مبني بر اعطاي لقب «بزرگ‌ترين باشگاه تاريخ فوتبال» به رئال مخالف باشند. از شكست تلخ سه بر يك در مقابل بارسلونا در نخستين فصل ليگ اسپانيا دوران افسانه‌اي تيم آنها در دهه‌هاي 50 و 60 نيم‌قرن طول كشيد و بعد رئال دوباره 32 سال انتظار كشيد تا در سال 97 بارديگر قهرمان اروپا شود. آخرين توفيق بزرگ آنها فتح ليگ قهرمانان در سال 2002 و قهرماني لاليگا در سال 2003 است. حالا اين باشگاه سمبل فوتبال اسپانيا و به نوعي اسپانيا قلمداد مي‌شود. دست يافتن رئال به اعتبار جهاني مقارن با زماني بود كه اسپانيايي‌ها در جام جهاني 1950 غوغا به پا كرده بودند. در اين دوران، كشور به خاطر آشفتگي پس از جنگ‌هاي داخلي از قحط سالي در عذاب بود. گرچه صنعت توريسم تازه شكل گرفته بود اما وضع اقتصادي خراب به نظر مي رسيد. ژنرال فرانكو، خودكامه بزرگ اسپانيا بر آن بود كه از پيروزي‌هاي رئال به عنوان ابزاري در جهت آشتي دادن غرب با حكومت ديكتاتوري‌اش استفاده كند. رئال به شدت از سوي فرانكو، ملقب به كاديو، حمايت مي‌شد و در مقابل، بارسلونا، سمبل كاتالان‌ها مورد ظلم قرار مي‌گرفت. پس از مرگ فرانكو شرايط تا حدودي تعديل شد. گرچه شرايط مالي به‌رغم طبيعت ولخرج رئال همچنان در سطح عالي باقي ماند، اما قدرت گرفتن باشگاه‌هاي رقيب نظير بارسلونا سبب شد كه رئال از سال 1957 به بعد اقتدار مطلق سه‌ دهه‌اي خود را از دست بدهد. همان طور كه تيم‌هاي بزرگ انگليس تحت تاثير افراد خاصي بوده‌ كه پايه‌هاي مستحكم باشگاه را بنا نهاده‌اند، ارتقاي رئال از سطح يك تيم محلي مادريد تا جايگاه رؤيايي فعلي در دنيا نيز مديون يك نفر است. منچستر يونايتد مت بيزلي را داشت، ليورپول بيل شنكلي را و آرسنال هم هربرت چيمن را، رئال هم سانتياگو برنابئو را داشت. بازيكن دهه سي رئال كه از سال 1943 تا زمان مرگ ژنرال فرانكو در سال 1975 مدير باشگاه بود. در آن زمان مادريد به خانه فعلي خود واقع در خيابان اصلي شهر مادريد «كاستيانا» نقل مكان كرد و پايه‌هاي يك باشگاه بين‌المللي شد تا با جمع‌آوري ستاره‌هاي فوتبال از سراسر دنيا بتواند افتخارات متعددي را نصيب خود سازد. گرچه شاه آلفونسوي سيزدهم در سال 1920 نشان سلطنتي خود را به باشگاه بزرگ پايتخت اهدا كرده بود اما حركت اصلي رئال دو دهه بعد با مديريت كارآمد برنابئو آغاز شد. ژنرال فرانكو در 1947 همه اسپانيا را بسيج كرد تا با كمك‌هاي عمومي فراوان، استاديوم سانتياگو برنابئو را افتتاح كنند. در ادامه آلفردو دي‌استفانو و فرانتس پوشكاش، تركيبي از تكنيك‌ لاتيني و قدرت هجومي مجارهاي جادويي، در كنار فرانسيسكو خنتو، اساس تيم طلايي رئال را شكل دادند. پس از پيروزي قدرتمندانه هفت بر سه در مقابل اينتراخت فرانكفورت در فينال جام باشگاه‌هاي اروپاي 1960 در هيمدون پارك گلاسكو آنها پنج دوره نخست اين رقابت‌هارا فتح كردند كه اين افتخار بزرگ به عنوان ركورد در جام باشگاه‌هاي اروپا به ثبت رسيده است. آنها سپس در فصل 62-61 مقابل بنفيكا شكست خوردند تا يك نايب قهرماني اروپا را به دست آورده باشند. قهرماني جام باشگاه‌هاي اروپا در فصل 66-65 به عنوان ششمين قهرماني «ققنوس‌ها» ناميده شد. پس از مرگ برنابئو افتي سريع در باشگاه پديد آمد. دو جام يوفا در سال‌هاي 86 و 1985 و چندين قهرماني ليگ در آن شرايط نااميدكننده، نظر كسي را جلب نكرد. در اين مدت باشگاه عرصه رفت و آمد 17 مدير شد، كه يكي پس از ديگر عزل شدند. ستاره‌هاي گرانقيمت خارجي كه به طور ديوانه‌وار و بدون هدف خريد و فروش مي‌شدند نيز بلاي ديگر رئال بودند. بازيكنان اسپانيايي مادريد در دهه 1970 بسيار استوار بودند و ستاره‌هاي دهه هشتاد درخششي دوچندان داشتند.


اميليو بوتراگئينو، گونسالس ميشل، مارتين واسكس، در دهه نود كه مدير وقت باشگاه رومان مندوسا براي خريد ستاره‌هايي مثل روبرتو كارلوس، پردراك مياتوويچ، كلارنس سيدورف سرمايه‌گذاري كرد. لورنسوسانس چندان بلند پرواز نبود و تنها مك منمن انگليسي و نيكلاس آنلكاي فرانسوي را به مادريد آورد. ريخت و پاش‌هاي آنچناني باشگاه كه از دهه 1930 با شكستن ركورد نقل و انتقالات در جريان خريد «ريكاردوزامورا» دروازه‌بان افسانه‌اي بارسلونا،‌ سرآمد تمامي باشگاه‌ها شده بود، چيز چندان عجيبي نيست اما با نزديك شدن به انتهاي دهه نود، هرچقدر اين ولخرجي‌ها فزوني يافت، پاداش‌هاي بيشتر و بيشتري را نصيب رئال ساخت. ابتدا پردراك مياتوويچ، با گلي كه در فينال ليگ قهرمانان 1998 به يوونتوس زد، مادريدي‌ها چندان در حسرت هفتمين جام مي‌سوختند كه گويي براي نخستين قهرماني انتظار مي‌كشند.
رئال با استفاده از تاكتيك‌هاي دفاعي فابيو كاپلو موسوم به «كاتانا چيو» قهرمان ليگ در فصل 97-1996 را كه در آن داور سوكر 24 گل و رائول 21 گل به ثمر رساندند، به دست آورد و دوراني جديد را آغاز كرد. حتي فرو ريختن اعتبار ملي اسپانيا در جام جهاني 97 هم رئال را سرافكنده نكرد. كاپيتان ايه رو محور اصلي تيم بود. او رهبري تيمي جوان متشكل از رائول، مورينتس، سالگادو و ايكركاسياس را برعهده داشت كه پايه‌گذار ادامه قهرماني‌هاي رئال شدند. پس از اينكه جان توشاك انگليسي نتوانست در نيم فصل ابتدايي 2000-1999 رئال را به جايگاه مناسبي برساند، ويسنته دل بوسكه به عنوان مربي جديد معرفي شد.
حضور «مرد خانه» بر روي نيمكت سبب شد كه رئال موقتا مشكلات را پشت سر بگذارد و در آستانه ورشكستگي با پيروزي والنسيا، آن هم با سه گل، دوباره قهرمان اروپا شود. قهرماني رئال در ليگ قهرمانان 2000 بر پيشرفت تيم ملي اسپانيا در يورو 2000 هم تاثير زيادي گذاشت. فصل بعد لوئيس فيگو با ركورد 56 ميليوني يورويي از چنگ بارسلونا بيرون كشيده شد. اين به معناي تحقق نخستين شعار تبيلغاتي فلورنتينو پرس، رئيس جديد و جاه‌طلب رئال بود كه در انتخاباتي همانند انتخابات ايالات متحده با رسوايي بر لورنسوسانس پيروز شده بود. پرس رئال را با 185 ميليون يورو بدهي و در شرايط دشوار مالي تحويل گرفت و رؤياي افتخارات اروپايي در عالم واقعيت را با اين حقيقت كه رئال صاحب گنجي رؤيايي است توام كرد. آنها زمين تمرينشان در مركز شهر مادريد را فروختند و بدهي‌هايشان را پرداختند، اما پرس به جاي روش‌هاي صرف‌جويانه، زين‌الدين زيدان را هم به دنبال فيگو و با ركورد 64 ميليون يورو به برنابئو آورد.

رئال جشن تولد صد سالگي‌اش را با گل جادويي زيدان در فينال ليگ قهرمانان 2002-2001 در مقابل لوركوزن، نهمين قهرماني، اروپا كامل كرد. تحقق شعارهاي پرس ادامه يافتند آنها ثابت كردند كه علاوه بر به دست آوردن جام، چگونه به دست آوردن آن همه برايشان اهميت دارد. خريد رونالدو آخرين افتخاري بود كه در كارنامه رئال ثبت شد ولي بعدا معلوم شد كه آنها به دنبال افتخارات زيادي هستند. بنابراين ديويد بكام را خريدند. اما با ورود اين دو عجوبه برزيلي انگليسي فقط يك قهرمان لاليگا در اين دو فصل به دست آمد. در مرحله نيمه نهايي ليگ قهرمانان مغلوب يوونتوس شدند و در فصل اخير با شكست از موناكو از دور مسابقات حذف شدند و در لاليگا با شكست‌هاي پياپي اواخر فصل بر رتبه چهارم ايستادند تا پس از فصل 1968 اين بدترين عنوان تيم كهكشاني باشد. مادريد در فصل بعد ا رقيب ديرينه خود بارسلونا رقابتي تنگاتنگ داشتو اگر در نيوكمپ 3 بر 0 شكست نمي خورد مي توانست رتبه دوم را با قهرماني تعويض كند.

«معرفي اسطوره‌هاي ققنوس ها»

1. آلفردو دي ‌استفانو (پيكان طلايي)
اگر فوتبال باشگاهي را دنيايي متفاوت از فوتبال ملي بدانيم، آلفردودي‌استفانو در رده‌بندي بهترين فوتباليست‌هاي قرن بعد از پله قرار داشت، او به دليل مصدوميت فرصت خودنمايي در جام‌هاي جهاني نيافت اما پنج بار پياپي رئال را قهرمان اروپا كرد و نخستين بازيكني بود كه دو بار پياپي توپ طلايي را صاحب شد. او در سه باشگاه معتبر دنيا نظير ريورپلاته، بارسلونا و رئال مادريد بازي كرد. اما مساله مليت او بسيار مبهم است. او در سال 1926 در يك خانواده ايتاليايي در بوينوس آيرس متولد شد و بعدها از آرژانتين به اسپانيا رفت و تبعه اين كشور شد. او بهترين گلزن تمامي رقابت‌هاي اروپايي محسوب مي‌شود. دي‌استفانو امروز رئيس افتخاري باشگاه به شمار مي‌رود. دوره حضور وي در رئال به عنوان بازيكن (1966-1954) و به عنوان مربي (83-1982) و (91-1990) مي‌باشد.

2.فرانتس پوشكاش «گلزن رؤيايي»
پوشكاش نابغه چپ پاي مجار كه از نوجواني عضو سواره نظام مجارستان شده بود، در 18 سالگي نخستين بازي ملي‌اش را مقابل اتريش انجام داد و پس از يك دهه رويايي در كنار مجارهاي جادويي، چشم فوتبال دوستان را خيره كرد.
در سال 1958 به دليل اشغال كشورش توسط روس‌ها به اسپانيا رفت و تبعه اين كشور شد و عصر طلايي رئال را در كنار دي‌استفانو خلق كرد. او در 80 بازي ملي 83 گل به ثمر رساند. پوشكاش در سال 1996 بازنشسته شد و مربيگري رئال را به عهده گرفت و در 39 بازي اروپايي، 35 پيروزي را براي رئال به ارمغان آورد. دوران حضور در رئال به عنوان بازيكن (66-1959) و به عنوان مربي (68-1966).

3.هوگو سانچس (اعجوبه مكزيكي)
سانچس درخشش خود را با كسب عنوان آقاي گل جام جهاني جوانان در 17 سالگي آغاز كرد. او چهار سال براي اتلتيكو گلزني كرد و سرانجام با پيوستن به رئال باشكوه‌ترين دوران زندگي‌اش را آغاز كرد. سانچس پنج بار آقاي گل لاليگا شد و با قيچي برگردان بي‌نظيرش، كه از ميانه ميدان براي رئال به ثمر رساند، بهترين گل سال 1990 را زد. دوران حضور در رئال (1992-1985).

4. اميليو بوتراگئينو (ملقب به ال بوتره)
اميليو از آغاز تا پايان براي رئال بازي كرد. او از 17 سالگي به عضويت كارسيا، تيم پايه‌اي رئال درآمد و با اين تيم توانست در فينال جام حذفي مقابل تيم اصلي رئال بايستد. او در 341 بازي همراه رئال توانست 217 گل به ثمر برساند و هفتمين گلزن برتر تاريخ باشگاه محسوب شود. سرانجام وقتي كه در سال 1995 بازنشسته شد، براي اينكه به بارسلونا نپيوندد به مكزيك رفت و سه سال در آنجا بازي كرد.

خوزه آنتونيو كاماچا: او كه سابقه هدايت سپيدها را داشت بعد از ناكامي اسپانيا در يورو 2000 به پرتغال رفت و در تيم بنفيكا به فعاليت خود ادامه داد. او پس از شكست‌هاي تلخ رئال و اخراج كوئيروز، به دعوت پرس پاسخ مثبت داد و هدايت اين تيم افسانه‌اي را به دست گرفت.
رئال مادريد پس از او ناكامي هاي فراواني را تجربه كرد تا اينكه به دست مطمئن و كار بلد مردي از برزيل به نام واندرلي لوكزامبورگو سپرده شد.

رئال در يك نگاه:

نام رسمي: رئال مادريد
سال تاسيس: 1902
رئيس باشگاه: فلورنتينوپرس
نايب رئيس باشگاه : اميليو بوتراگوئنو
رئيس افتخاري: آلفردو دي‌استفانو
استاديوم: سانتياگو برنابئو (78 هزار نفري)
زمين تمرين: سينداد دپورتيوا
حامي مالي: زيمنس
طراح لباس: آديداس
لباس اصلي: سراسر سفيد با خطوط آبي و سرشانه
اسامي مستعار: سپيدها، ققنوس‌ها، وايكينگ‌ها و كهكشاني‌ها
اسطوره هميشگي: آلفردو دي‌استفانو
هوادارن ويژه: ژنرال فرانكو (ديكتاتور اسبق اسپانيا) خوان كارلوس (پادشاه فعلي اسپانيا)

افتخارات داخلي:

قهرماني لاليگا: 29 بار، اولين بار در سال (32-1931) و آخرين بار در فصل (2003-2002)
قهرماني جام حذفي: 17 بار، اولين بار (5-1904) آخرين بار در فصل (93-1992)

افتخارات اروپايي:

قهرمان جام قهرماني اروپا: (ليگ قهرمانان 9 بار)، اولين بار در فصل (56-1955)، آخرين بار در فصل (2002-2001)
قهرمان جام يوفا: 2 بار در سال‌هاي (86-1985) و (85-1984)
قهرمان جام بين قاره‌اي: 3 بار در سال‌هاي (2000-1960)

barça
13th March, 2007, 11:18 AM
خوبه خودتون هم قبول دارید كه رئال با سیاست و ژنرال فرانكوی ملعون چه رابطه’ تنگاتنگی داشته.

Sir Bob Paisley
13th March, 2007, 03:09 PM
بهزادجون بحث روبه حاشیه نبرلطفا. بهرحال اینهادرتاریخ ثبت شده ودیگه نه میشه منكرش شدونه میشه كاریش كرد. گیرم كه صحبتهای شماوبارسایی هم ثابت شدوخاندان سلطنتی اسپانیاهم اعتراف ومعذرت خواهی كنه یه دونه ازاین جامهارومطمئن باش نه فدارسیون اسپانیا- نه یوفاونه فیفا ازرئال مادریدپس نمی گیرن. پس بذارتاپیك به مسیراصلیش ادامه بده

ولی اگه خیلی به بحث درموردفرانكو وایناعلاقه داری یه تاپیك مخصوص این بحث یااینجایادرانجمن اسپانیابزن.

Sir Bob Paisley
13th March, 2007, 03:56 PM
قبل ازنوشتن درباره تاریخچه لیورپول زلزله بدندیدم توصیفی دایره المعارفی ازلیورپول رادراینجاقراربدم.

مدخل لیوپول درفرهنگ مصاحب:
لیورپول: شهر(از1880) وبندرومرکزولایت لنکشایرانگلستان. برساحل راست رودمرسی، به فاصله حدود5 کیلومتری دریای ایرلند. بزرگترین بندربریتانیای غربی ویکی ازمهمترین مراکزدادوستددرجهان است. طول باراندازهای آن متجاوزاز11 کیلومترمی باشد. مهمترین بازارپنبه اروپایی است ولی ازجنگ دوم به بعداهمیتش کاهش یافته است. بوسیله تونلی بابرکنهدمرتبط است.
احتمالابوسیله نورمانهاتاسیس ودر1207 میلادی شهرشد ولی درزمان چارلزدوم بودکه باازدیاددادوستدبا مهاجرنشینهای آمریکاوهندغربی، اهمیت یافت. نخستین باراندازآن در1715 گشایش یافت. درقرن 18 میلادی مرکزعمده تجارت برده شد. درقرن 19 واوایل قرن 20 میلادی مرکزصدورمنسوجات لنکشایرویورکشایربود. کلیسای جامع انگلیکان آن که در1904 ساختمانش آغازشد، اکنون بزرگترین کلیسای جامع انگلستان است. کلیسای جامع کاتولیکی آن در1967 اتمام پذیرفت. دانشگاهش از1881 است.

درضمن یکی ازمشاهیراین شهر، ارل لیورپول میباشد که درحدفاصل 1812 تا1827 نخست وزیربریتانیابود.

Ehsan_Eshghe_Lazio ™
14th March, 2007, 12:42 AM
لاتزیو در سال 1889 اول یه باشگاه اسب سواری بوده تا رسید به چند ماه بعدش که تیم درست شده و در سال 1900 به رسمیت فیفا در اومد همون طور که می دونید شهرک لاتزیو یک ایالته که در شهر رم واقع شده

barça
14th March, 2007, 01:00 AM
بهزادجون بحث روبه حاشیه نبرلطفا. بهرحال اینهادرتاریخ ثبت شده ودیگه نه میشه منكرش شدونه میشه كاریش كرد. گیرم كه صحبتهای شماوبارسایی هم ثابت شدوخاندان سلطنتی اسپانیاهم اعتراف ومعذرت خواهی كنه یه دونه ازاین جامهارومطمئن باش نه فدارسیون اسپانیا- نه یوفاونه فیفا ازرئال مادریدپس نمی گیرن. پس بذارتاپیك به مسیراصلیش ادامه بده

ولی اگه خیلی به بحث درموردفرانكو وایناعلاقه داری یه تاپیك مخصوص این بحث یااینجایادرانجمن اسپانیابزن.
باشه...من معذرت میخوام....

فقط اینم بگم كه: یه صدسالی اگه همین حمایتهایی كه از رئال شده و تضعیفهای به عمدی كه بارسا شده , اگه جاش برعكس بشه و حمایتها از ما بشه و رئال تضعیف بشه , ما چیز دیگه ای نمیخوایم.:4:
نه جام رئالیا رو میخوایم نه عذر خواهی یه خانواده’ بی ارزش رو.:78:

من چند روزه كه خیلی قاطیم....یه ماجرایی برام پیش اومده كه اعصابم رو داغون كرده.(همینجا دوباره یه معذرت خواهی بكنم تا بحث ادامه پیدا نكنه).

در مورد یه تاپیك اختصاصی برای فرانكوی ملعون خوب گفتی...

چشم , یه تاپیك اختصاصی برای رسوا شدن رئالیا باید بزنیم كه توش دعوا بشه..:4:

Sir Bob Paisley
14th March, 2007, 10:30 AM
لاتزیو در سال 1889 اول یه باشگاه اسب سواری بوده تا رسید به چند ماه بعدش که تیم درست شده و در سال 1900 به رسمیت فیفا در اومد همون طور که می دونید شهرک لاتزیو یک ایالته که در شهر رم واقع شده
درباره ارتباطات لاتزیووموسولینی چیزی میتونی بنویسی؟ آخه من بیشتربه ارتباط اینتروموسولینی شك دارم ولی ملت قسم میخورن كه لاتزیوتیم محبوب دوچه بوده؟ چیزی دراین موردداری؟

andysaeed
14th March, 2007, 05:53 PM
http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/a/a3/Latium_Provinces.png/776px-Latium_Provinces.png

Vicente
15th March, 2007, 09:06 PM
http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/a/a3/Latium_Provinces.png/776px-Latium_Provinces.png


:mellow: :mellow: :mellow: :mellow:
خب؟

Ehsan_Eshghe_Lazio ™
16th March, 2007, 06:06 PM
درباره ارتباطات لاتزیووموسولینی چیزی میتونی بنویسی؟ آخه من بیشتربه ارتباط اینتروموسولینی شك دارم ولی ملت قسم میخورن كه لاتزیوتیم محبوب دوچه بوده؟ چیزی دراین موردداری؟
عرضم به حضورت یه زمانی قصد داشت سرمایه گذاری کنه و واقعا هم لاتزیو رو از ته قلبش دوست داشت اما خدا بیامرز "لیوییجی بیگیارلی" اومد توی لاتزیو سرمایه گذاری کرد عجب آدم نیکو کاری بود - در مورد ارتباطات موسیلینی با اینتر هم شک نکن چون هنوز هم رابطه دارن

Sir Bob Paisley
16th March, 2007, 08:36 PM
این متن درموردمیلانه.
متن متعلق به دلارام(Only Kaka ) هستش

------------------------
نام باشگاه: آث ميلان A.C.MILAN

رئيس باشگاه: سيلويو برلوسكوني

سال تاسيس: 1899 ميلادي

آدرس سايت رسمي: www.acmilan.com <http://www.acmilan.com>

نام استاديوم: سن سيرو با گنجايش 85700 نفر

رنگ لباس: پيراهن قرمز و سياه وشورت سفيد


كشور ايتاليا ، يكي از مهدهاي بزرگ فوتبال است. همواره در شهرهاي اين كشور ، فوتبال حرف اول را مي زند. رم ، ميلان ، ناپل و تورين از جمله شهرهاي فوتبال خيز ايتاليا به شمار مي آيند.
شهر ميلان به عنوان يكي از بزرگترين و زيباترين شهرهاي كشور چكمه ، با حضور دو تيم بزرگ و معروف اينتر و ميلان ( آث ميلان) هميشه مركز فوتبال ايتاليا بوده و هست. مردم اين شهر نيز از پرشورترين طرفداران فوتبال هستند و نتايج و حاشيه فوتبال را پيگيري مي كنند.

تيم ميلان در سال 1899 ميلادي توسط عده اي از جوانان شهر تشكيل شد. پس از اينكه ميان اعضاي تيم اختلاف افتاد ، عده اي از معترضين به قصد رقابت با ديگر افراد تيم ، تيم اينتر را تاسيس كردند.



تيم ميلان اولين قهرماني خويش را در سال 1901 جشن گرفت. از همان ابتدا ، ميلان طرفداران بسياري را جذب كرد. ميلانيها در سالهاي 1906- 1907 و 1951 باز هم به جام قهرماني باشگاههاي ايتاليا ( سريA ) دست يافتند. راه راه پوشان روسونري با كسب 12 عنوان قهرماني ديگر در باشگاههاي ايتاليا درسالهاي 1955- 1957- 1959 - 1962- 1968- 1979- 1988- 1992- 1993- 1994- 1996 و 1999 و ۲۰۰۳همچنين با چهار قهرماني جام حذفي در سالهاي 1967- 1972- 1973 و 1977 و چهار سوپر جام ايتاليا در سالهاي 1988- 1992- 1993- 1994 از پرافتخار ترين تيمهاي ايتاليا محسوب مي شوند. اوج قدرت آث ميلان را مي توان در اواخر دهه 80 ميلادي و اوايل دهه 90 ميلادي مشاهده نمود.




سيلويو برلوسكوني ، سياستمدار بزرگ ايتاليا هنگامي كه صاحب باشگاه شد ، با به خدمت گرفتن بازيكنان بزرگي مانند رودگوليت ، ماركوفان باستن و فرانك ريكارد هلندي و بازيكنان ايتاليايي چون مالديني ، باره سي و تاسوتي نقشه هاي قهرماني فوتبال ايتاليا و جهان را رسم نمود.



گماردن نظريه پرداز بزرگي چون آريگو ساچي به سمت مديريت فني ، شهرت و آوازه ميلان را بيش از پيش نمايان ساخت. با آمدن فابيو كاپلو و كسب قهرماني هاي متعدد آث ميلان با اين مربي ، محبوبيت برلوسكوني ، در ميان طرفداران انبوه ميلان و مردم عادي افزايش يافت. تا جايي كه اكنون به عنوان نخست وزير كشورايتاليا مشغول به كار است. ميلان در سالهاي 1963-1969- 1989- 1990- 1994 به جام باشگاههاي اروپا نيز دست يافته است و به لطف بازيكنان طراز اول و مربي توانمند خود سه سوپر جام اروپا در سالهاي 1989- 1990 و 1995 را فتح كرده است.
اكنون كه برلوسكوني با مشغله كاري فراواني رو به روست ، آدريانو گالياني به عنوان معاونت باشگاه اداره امور تيم را بر عهده دارد.
يكي از نامدارترين ترين بازيكنان ميلان ، جياني ريورا است كه با 501 بازي تا كنون بيشترين حضور را در ميدان همراه با آث ميلان داشته است.
اينك تيم آث ميلان از نظر كسب قهرماني و جام در مسابقات اروپايي و جهاني يكي از پرافتخارترين تيمهاي جهان فوتبال محسوب مي شود

Sir Bob Paisley
16th March, 2007, 08:38 PM
متن زیرهم ازدلارامه
احسان وامین و خودمن بایدیادبگیریم. مشكل تنبلیه
---------------------------------
نخست وزير ايتاليا يكى از
چهره هاى فعال اين كشور است. سيلويو برلوسكونى علاوه بر فعاليت سياسى، در بخش هاى مختلف اقتصادى نيز فعال است. در ايتاليا كمتر مى توان فعاليت سودآور اقتصادى پيدا كرد كه
نخست وزير دستى در آن نداشته باشد. از ورزش تا هنر و صنعت و كشاورزى، ارتباطات و ... همه جا مى توان نام برلوسكونى را يافت كه در بعضى از آنها نخست وزير چهره اول است مثل رياست باشگاه ميلان و شبكه تلويزيونى مدياست. و در برخى ديگر جزو سهامداران بزرگ. همين چهره زياده طلب برلوسكونى و تمايلات ديكتاتورى اش از او چهره يى منفور در نزد مردم ايتاليا ساخته است.
اما به تازگى قانونى در ايتاليا با هدف محدود كردن فعاليت هاى افراد مختلف و ممانعت از چند شغله بودن تصويب شده است. همين قانون، نخست وزير چند شغله را مجبور كرد از مشاغلى كه نسبت به پست نخست وزيرى اهميت كمترى دارند استعفا دهد. به اين ترتيب برلوسكونى مجبور شد از شغل مورد علاقه خود يعنى رياست ميلان استعفا دهد.
سيلويو برلوسكونى از سال ۱۹۸۶ مسؤوليت هدايت ميلان را برعهده گرفت و توانست همراه اين تيم به قهرمانى اروپا، قهرمانى اسكودتو و چند افتخار داخلى و بين المللى ديگر دست يابد. برلوسكونى از آن دست رييسانى بود كه در امور فنى تيم دخالت داشت خيلى ها معتقدند دانش فوتبالى نخست وزير بر دانش سياسى اش برترى دارد. انتقادهاى برلوسكونى از تاكتيك هاى آنچلوتى معروف است. رييس ميلان در شب خداحافظى از باشگاه محبوب اش گفت: «واقعاً ناراحتم، خيلى ناراحت.» يكى از خبرنگاران از برلوسكونى خواست ميزان ناراحتى خود را در فاصله ۱ تا ۱۰ تخمين بزند و برلوسكونى با لبخند گفت: «يازده. در طول سال هايى كه رييس ميلان بودم به همراه اين تيم بيش از هر مسؤوليتى موفقيت كسب كردم.» برلوسكونى در كنار رياست ميلان مجبور است از رياست شبكه هاى تلويزيونى مدياست نيز استعفا دهد. اما نخست وزير مى گويد: «فعاليت تلويزيونى برايم مهم بود. اما نه به اندازه ميلان.» از اين پس پسر برلوسكونى، پيرسيلو برلوسكونى رياست ميلان را برعهده خواهد داشت.
پائولو مالدينى كاپيتان ميلان كه يكى از پرسابقه ترين بازيكنان باشگاه است درباره استعفاى برلوسكونى
مى گويد: «خداحافظى به دين شكل يعنى اينكه او مجبور شده اين كار را انجام دهد. برلوسكونى به دلايلى كه همه ما مى شناسيم مجبور به استعفا شد. به نظر من سيلويو برلوسكونى هرگز از كنار ما نمى رود، او هميشه به ما نزديك است. ميلان هميشه در قلب رييس جاى دارد.»
اما جدايى برلوسكونى چه تأثيرى بر آينده ميلان خواهد داشت. رييس خود در اين باره مى گويد: «خيلى چيزها و هيچ چيز! خيلى چيزها از نظر روحى و هيچ چيز از نظر سهام و نوع فعاليت تيم. همه كسانى كه موفقيت ميلان را مى خواهند مى توانند راحت باشند، شرايط همينگونه خواهد بود. آدريانو گاليانى همچنان رييس است و ميلان همچنان براى قهرمانى تلاش مى كند.»

برلوسكونى و ميلان از نگاه تاريخ
پس از آنكه در تاريخ ۲۰ فوريه ۱۹۸۶ سيلويو برلوسكونى مالك ميلان شد، اين تيم توانست موفقيت هاى بزرگى را كسب كند. البته سال ۱۹۸۶ براى ميلان چندان موفق نبود، اما ميلان برلوسكونى حركت خود را از سال بعد و با آوردن آريگو ساكى به عنوان مربى آغاز كرد او توانست عصاى سه دندانه
افسانه يى يعنى ماركو فان باستن، رود گوليت و فرانك ريكارد را به ميلان بياورد. تركيبى كه ميلان را به يكى از بزرگترين
باشگاه هاى جهان تبديل كرد.
پس از آن آريگو ساكى جاى خود را به فابيو كاپلو سپرد. در اين زمان ميلان توانست بهترين هاى ايتاليا همچون فرانكو بارزى، مالدينى و روبرتو باجو را جذب كند. البته ستاره هاى خارجى هم در ميلان كم نبودند.
دژان ساويسويچ صرب، ژورژ وه آ ليبريايى، مارسى دزايى فرانسويى و آندرى شوچنكوى اوكراينى پرافتخارترين ستاره هاى خارجى ميلان هستند. حضور بازيكنان برزيلى، چهره يى جهانى به ميلان داد. روسونرى در طول مدت حضور برلوسكونى توانست هفت بار قهرمان اسكودتو، ۴ بار قهرمان اروپا، ۴ بار قهرمان سوپر جام اروپا، چهار بار قهرمان سوپر جام ايتاليا، ۲ بار قهرمان جام بين قاره يى و يك بار قهرمان كوپا ايتاليا شود.

فهرست قهرمانى هاى ميلان

قهرمانى سرى A:
۱۹۸۸-۱۹۸۷ و ۱۹۹۲-۱۹۹۱ و ۱۹۹۳-۱۹۹۲ و ۱۹۹۴-۱۹۹۳ و ۱۹۹۶-۱۹۹۵ و ۱۹۹۹- ۱۹۹۸ و ۲۰۰۴-۲۰۰۳
قهرمانى ليگ قهرمانان: ۱۹۸۹ و ۱۹۹۹۰ و ۱۹۹۴ و ۲۰۰۳
كوپا ايتاليا: ۲۰۰۳-۲۰۰۲
سوپر جام اروپا: ۱۹۸۹ و ۱۹۹۰ و ۱۹۹۵ و ۲۰۰۳
سوپر كاپ ايتاليا: ۱۹۸۹ و ۱۹۹۲ و ۱۹۹۳ و ۱۹۹۴ و ۲۰۰۴
جام بين قاره يى: 1989 و1990

Sir Bob Paisley
1st April, 2007, 03:57 PM
منبع: liverpoolfc.ir

اگر شخصی به نام جان هولدینگ نبود باشگاه فوتبال لیورپول هرگز به وجود نمی آمد.وقتی اورتون آنفیلد را بعد از درگیری بر سر اجاره آن در سال 1892 ترک کرد، رئیس باشگاه "جان هولدینگ" به همراه تعداد کمی از طرفداران و تنها 3 بازیکن تیم ماندند. او مصمم بود که فوتبال در زمین آنفیلد ادامه پیدا خواهد کرد. او باشگاه جدیدی را شکل داد، اسم آن را لیورپول گذاشت... و یک افسانه آفرید.



حتی جان هولدینگ هم نمیتوانست پیشبینی کند که چه موفقیت هایی برای لیورپول در راه است. بعد از گذشت بیش از 100 سال هیچ باشگاه انگلیسی نتوانسته است افتخارات لیورپول را بدست آورد. 18 بار قهرمانی لیگ، 6 بار قهرمانی جام حذفی، 7 بار قهرمان جام اتحادیه، 5 قهرمانی در جام قهرمانان اروپا، 3 قهرمانی در جام یوفا و 2 بار هم قهرمان جام در جام اروپا.



در این قسمت ما به چند مورد از مهمترین لحظات تاریخ باشگاه اشاره می کنیم. این داستان باورنکردنی و غرورآفرین بزرگترین باشگاه فوتبال انگلیس است، این داستان تنها برای هواداران لیورپول جالب نیست بلکه برای تمام هواداران فوتبال در تمام دنیا زیباست.



شکل گرفتن باشگاه فوتبال لیورپول - 1892



تاریخچه باشگاه از زمانی آغاز شد که اورتون به عنوان بزرگترین رقیب ما معرفی شد.



اولین قهرمانی لیگ - 1901



در اواسط فبریه فصل 1900 - 1901 لیورپول 8 شکست داشت و 31 گل دریافت کرده بود و قهرمانی یک رویای بزرگ به حساب می آمد. بعد از 12 بازی و 9 پیروزی و 3 تساوی،جام قهرمانی در دست ما بود.



اولین نمایش ومبلی - 1950



آرسنال آماده مقابله با لیورپول برای اولین بار در ومبلی بود. موقعیت بسیار خوبی بود تا در تاریخ باشگاه بماند اما شکست دو بر صفر باعث شد تا لیورپول باز هم برای جام حذفی انتظار بکشد.



بیل شنکلی به عنوان مربی منصوب شد - 1959



اول دسامبر 1959 روزیست که همیشه در تاریخ لیورپول باقی می ماند. در آن روز لیورپول بیل شنکلی را به عنوان مربی و جانشین تیلور معرفی کرد.



قهرمانی در جام حذفی برای اولین بار - 1965



لیورپول سلطان لیگ بود و همراه با بیل شنکلی همه چیز ممکن بود و این بار جام حذفی انگلیس و قدیمی ترین جام فوتبال برای لیورپول بود و بزرگترین افتخار برای باشگاه به حساب می آمد.



قهرمان اروپا - 1977



اگر بردن جام حذفی برای اولین بار در سال1965 بهترین و بزرگترین روز در تاریخ لیورپول بود، پس در این شکی نیست که بردن جام قهرمانان اروپا برای اولین بار در سال 1977 بهترین شب تاریخ باشگاه باشد.



حادثه بد هیسل - 1985



هرگز کسی واقعه غم انگیز ورزشگاه هیسل در 29 می 1985 را فراموش نخواهد کرد. لیورپول در فینال جام قهرمانان اروپا در مقابل یوونتوس قرار گرفته بود و شبی که می توانست یکی از بزرگترین شبهای تاریخ باشگاه شود به یکی از تلخ ترین شبها تبدیل شد.



هیلزبورو - 1989



در 15 آپریل 1989 بیش از 25000 طرفدار لیورپول به هیلزبورو رفتند تا شاهد بازی لیورپول در مرحله نیمه نهایی مقابل ناتینگهام فارست باشند. 96 نفر از آنها هیچوقت برنگشتند.



جام حذفی ، اتحادیه و یوفا - 2001



پس از پیروزی در فینال جام حذفی مقابل آرسنال و در حالی که قهرمان جام اتحادیه بودیم افتخارات سال 2001 را با پیروزی در فینال جام یوفا تکمیل کردیم.



برنده جام قهرمانان اروپا در سال 2005


در باورنکردنی ترین شب تاریخ درخشان باشگاه در حالی که نیمه اول را تیم میلان با نتیجه 3 بر صفرپیروز به رختکن رفته بود لیورپولی ها با یک بازگشت معجزه آسا برای پنجمین بار در ورزشگاه آتاتورک شهر استانبول خود را به عنوان پادشاه اروپا معرفی كردیم

Masoud_A
1st April, 2007, 04:20 PM
یک سوال! دلارام که می گید خانم دلارام عظیمی هستند که برا جهان فوتبال می نوشتند قبلا؟

Sir Bob Paisley
1st April, 2007, 04:48 PM
نه. فرق فكوله. دلاارم كاربرانجمنه .همون اونلی كاكای سابق وفری گرل امروزی هستش.

Sir Bob Paisley
1st April, 2007, 11:24 PM
فولهام لندن:

رياست ومالكيت باشگاه فولهام لندن بايك تاجرثروتمندمصري بنام محمدالفايداست كه باتكيه برثروت كلان خوداملاك ومستغلات زيادي درانگلستان وسراسردنياتهيه نموده است. ازجمله چندين فروشگاه بسياربزرگ و پرآوازه درلندن.
محمدالفايدرابطه بسيارنزديكي باخاندان سلطنتي ويندسوربهم زد. بطوريكه پاي ثابت مهماني هاي كاخ باكينگهام شده بود.
اشنايي دودي الفايدپسرودرواقع وليعهد محمدالفايدباپرنس دايانا( دايانافرانسيس اسپنسر) دردوران قبل ازجدايي پرنس چارلزوپرنسس داياناشكل گرفت.
رابطه اين دونفربعدازمطلقه شدن داياناجدي ترشدبطوريكه نامزديكديگرشدند.
دراواخراوت 1997 ( 2/6/76) پرنسس سابق دايانابهمراه دودي الايدپس ازترك يك مهماني موردتعقيب وآزارعكاسهاي پاپاراتزي قرارگرفتند ودريك تعقيب وگريزمعروف دريك تونل واقع درشهرپاريس اتوموبيلشان به ديواره هاي تونل برخوردكردودايانا ودودي الفايددرجاكشته شدند.
حني پس ازاين ماجرانيزخللي دردوستي محمدالفايدوخاندان سلطنت بوجودنيامد.
درسال 97 محمدالفايدبه پاس علاقه مشترك پسرش وعروسش(دايانا) به باشگاه فولهام امتيازاين باشگاه راخريداري نمودوباجذب كوين كيگان كه آن سالهابعنوان مربي درنيوكاسل خوش درخشيده بودوبازيكناني نسبتاگرانقيمت ظرف 3 سال تيم ناشناخته فولهام رازسطح سوم فوتبال انگلستان به سطح نخست يعني ليگ برتررهنمون نمود.

Don Bandini
2nd April, 2007, 10:08 PM
Brescia Calcio

برشا نام شهری در ایالت لومباردیا در شمال ایتالیاست. شهری بین "مه لا" و "ناویلیو"... برشا با جمعیت 190 هزار نفر، دومین شهر پر جمعیت ایالت لومباردیا بعد از میلان محسوب می شود.

برشا یكی از قدیمی ترین شهرهای ایتالیا و حتی جهان می باشد. شهری پر از بناها و قلعه های تاریخی كه در زمان امپراطوری روم باستان، به نام بریكسیا ( Brixia ) شناخته می شده. "جوزه كاردوچی" شاعر بزرگ ایتالیایی، به دلیل وجود مردمان شجاع و دلیر، لقب این شهر را "ماده شیر ایتالیا" نهاد. این شهر در سال 1859 ضمیمه ایتالیا شد.

"گاسپارو دا سالو" مخترع ویولون از اهالی برشا بوده است!
در كنار این شهر دریاچه های "گاردا" و "ایسئو" قرار دارد و شهر از یك سو همجوار با كوههای آلپ است.
برشا یكی از بزرگترین مراكز اداری در تمام ایتالیاست.همینطور این شهر سومین قطب بزرگ صنعتی ایتالیاست. صنایع مكانیك و مهندسی خودرو و ماشین ابزار ، برشا را به منطقه ای بسیار مهم در اقتصاد كشور تبدیل كرده است.


فوتبال در برشا!
باشگاه فوتبال برشا در سال 1911 تاسیس شد و در ایتالیا با القاب "ماده شیر ایتالیا" و یا "چلچله ها" شناخته می شود. لباس تیم آبی و سفید، و از بدو تاسیس، مدام در حال انتقال از سری آ به سری ب و بلعكس بوده است. استادیوم "ماریو ریگامونتی" با ظرفیت 27500 نفر میزبان بازیهای این تیم است.

برشا یك سال پس از تاسیس به سری آ صعود كرد و 6 سال متوالی خود را در بالاترین سطح رقابت های ایتالیا حفظ كرد. سپس دوباره به سری ب سقوط كرد. پس از آن به این صعود و سقوط میان دو دسته بالایی فوتبال ایتالیا ادامه داد تا سال 1982 كه به سری C سقوط كرد. اما در سال 1985 دوباره به سریB بازگشت. از بزرگترین افتخارات برشا، فتح جام انگلیسی - ایتالیایی در سال 1994 است كه بهترین نتیجه این تیم از ابتدا تا سال 94 محسوب می شود.

برشا از سال 1967 یعنی سال تولد روبرتو باجوی بزرگ، موفق نشده بود دو سال پیاپی در سریA بازی كند. اما در سال 2000 با ورود معجزه آسای روبی باجو به برشا، آنها موفق شدند به مقام هفتم بازیهای كالچو دست یابند كه بهترین نتیجه تمام دوران آنهاست. گرچه روبی به خاطر مصدومیت های پی در پی نتوانست در تمام بازیهای برشا به آنها كمك كند. برشا به كاپ اینترتوتو راه یافت ولی در مقابل پاریس سن ژرمن با قانون گل زده در خانه حریف از گردونه مسابقات حذف شد. باجو تا زمان خداحافظی اش از دنیای فوتبال در برشا ماند. 4 فصل متوالی! اما درست بعد از رفتن باجو، و در فصل 2005-2004 با كسب رتبه نازل نوزدهم دوباره به سریB سقوط كردند.

جوزپه گوآردیولا - كاپیتان سابق تیم ملی اسپانیا ، لوكا تونی - مهاجم فعلی تیم ملی ایتالیا و آندره آ پیرلو (متولد شهر برشا) - هافبك تیم میلان و تیم ملی ایتالیا، قسمتی از دوران بازیگری خود را در برشا گذرانده اند.

دیگر نام های بزرگی كه پیراهن ماده شیر ایتالیا را پوشیده اند:
آلبرت برولز Albert Brülls بازیكن سابق تیم ملی آلمان
گیلبرت بودارت Gilbert Bodart بازیكن سابق تیم ملی بلژیك
دانیله آدانی Daniele Adani مدافع سابق اینتر
استپان آپیاه Stephen Appiah بازیكن تیم ملی غنا
برانكو Branco بازیكن بزرگ سالهای دور تیم ملی برزیل
اوجنیو كورینی Eugenio Corini هافبك كهنه كار ایتالیایی
ماركو دل وكیو Marco Delvecchio بازیكن سابق تیم ملی ایتالیا
گوستاوو بوكولی Gustavo Boccoli بازیكن برزیلی
لوئیجی دی بیاجو Luigi Di Biagio بازیكن كهنه كار تیم ملی ایتالیا
كریستیانو دونی Cristiano Doni هافبك سابق تیم ملی ایتالیا
گیلبرتو مارتینز Gilberto Martínez مدافع و كاپیتان تیم ملی كاستاریكا
گئورگه حاجی Gheorghe Hagi بازیكن افسانه ای تیم ملی رومانی
دورین ماتئوت Dorin Mateut بازیكن سابق تیم ملی رومانی
یوئان سابائو Ioan Sabău بازیكن سابق تیم ملی رومانی
مارك كوزمینسكی Marek Koźmiński هافبك بزرگ و پیشین تیم ملی لهستان
الساندرو آلتوبلی Alessandro Altobelli بازیكن بزرگ سالهای دور تیم ملی ایتالیا
اواریستو بكالوسی Evaristo Beccalossi بازیكن ایتالیایی
تال بانین Tal Banin بازیكن سابق تیم ملی اسرائیل

باشگاه برشا دو شماره 10 و 13 را در سالهای اخیر بازنشسته كرده است.
شماره 10 به افتخار 4 سال رهبری و حفظ برشای كوچك در سریA توسط یكی از بزرگترین بازیكنان تاریخ فوتبال جهان، روبرتو باجو!:6:
شماره 13 به خاطر یادبود نام "ویتوریو مرو" مدافع برشا كه در سانحه رانندگی در سال 2000 كشته شد. این اتفاق ناگوار دقایقی قبل از شروع مسابقه كوپا ایتالیا در برابر پارما رخ داد. ویتوریو به علت گرفتن اخطار در بازی قبلی، از شركت در این مسابقه محروم بود. این سانحه دلخراش در حالی به وقوع پیوست كه او در راه ورزشگاه تاردینی پارما برای دیدن بازی تیمش بود. خدایش بیامرزد...

DeLaRaMa
3rd April, 2007, 05:29 PM
یک سوال! دلارام که می گید خانم دلارام عظیمی هستند که برا جهان فوتبال می نوشتند قبلا؟


متاسفانه یا خوشبختانه اش رو نمیدونم ولی خیر !

Ehsan_Eshghe_Lazio ™
3rd April, 2007, 11:53 PM
درباره ارتباطات لاتزیووموسولینی چیزی میتونی بنویسی؟ آخه من بیشتربه ارتباط اینتروموسولینی شك دارم ولی ملت قسم میخورن كه لاتزیوتیم محبوب دوچه بوده؟ چیزی دراین موردداری؟

یه چیز دیگه هم اظافه کنم که موسیلینی هم اکنون یه فاشیست واقعیه و پلاکارتای معروف خودش همهیشه توی دربی ها جنجال درست می کنه و یه چیز دیگه او یک نزاد پرسته و وقتی فابیو لیورانی به لاتزیو اومد کلی دردسر درست کرد برای تیم تا اینکه لیورانی از تیم رفت

The Psychotic Eyes
9th May, 2007, 05:38 PM
1987 ميلادي :سال تاسيس
http://www.arsenal.com : سايت رسمي باشگاه
پیراهن: قرمز و سفید
سرمربي: آرسن ونگر

http://i18.tinypic.com/4le9ij8.jpg

شهر زيبا و صنعتي لندن ، از جمله شهرهاي متمدن وقديمي اروپا به شمار مي آيد و مردم اين شهر همواره به ورزش فوتبال علاقه فراواني دارند از اين رو تيمهاي زيادي در اين شهربه وجود آمدند . يكي از اين تيم ها ، تيم پرافتخار آرسنال است.
با 13 قهرماني ليگ و 10 جام حذفي آرسنال را بايد يكي از نامهاي بزرگ در فوتبال انگليس به شمار آورد و همچنین آرسنال نخستین تیم لندنی است که فینال لیگ قهرمانان راه پیدا کرده است. در اين ادعا هيچ شكي وجود ندارد . داستان زندگي آرسنال در سال 1886 و با نام باشگاه دايال اسكوئر FC Dial Square آغاز شد، تيمي متعلق به كارخانه اسلحه سازي سلطنتي در جنوب شهر لندن ، از همان زمان لقب تفنگداران The Gunners به این تیم اطلاق شد. اما مدتي بعد نام تيم وولويچ اف سي آرسنال ، تغيير يافت .
این تیم در سال 1891 حرفه ایی شد و 2 سال بعد به لیگ انگلیس پیوست و در سال 1904 به دسته اول لیگ راه یافت اما نتوانست در این دسته باقی بماند.
در فصل 14-1913 باشگاه به حاشيه شمال رودخانه تايمز و منطقه هايبري تغيير مكان يافت و نام آن به آرسنال تغيير پيدا كرد. نامي كه امروز نيزعلاقه مندان فوتبال ، تفنگداران را به آن مي شناسند. در سال 1919 آرسنال بار ديگر به دسته اول بازگشت و تاكنون موفق شده خود را حفظ كند اين ركورديست كه هنوز در فوتبال انگليس دست نخورده باقي مانده است و هر سال به قدمت آن افزوده مي شود. 6 سال بعد دومين اتفاق مهم پس از صعود به دسته اول براي آرسنال اتفاق افتاد. در سال 1925 هربرت چاپمن به سمت مربيگري آرسنال منصوب شد و او اولين دوره بزرگي را براي اين تيم لندني به ارمغان آورد.

http://i15.tinypic.com/67y8h3d.jpg

چاپمن جادوئي

چاپمن كه پيش از آن تيم هادرزفيلد تاون را به 3 قهرماني پياپي در ليگ رسانده بود، اين عملكرد درخشان را در آرسنال تكرار كرد. پس از قهرماني درجام حذفي در سال 1930 كه با فتح ليگ در12 ماه بعد پيگيري شد، آرسنال با ركورد هادرزفيلد برابري كرد. چرا كه قهرماني در سالهاي 1933 تا 1935 نيز به دست آمد.
بجز اين افتخارات چاپمن انقلابي تاكتيكي را در آرسنال و ليگ انگليس به وجود آورد با استفاده از سيستم W-M
مرگ اين مرد بزرگ در سال 1934 آرسنال را بهت زده نمود و به هرحال جرج آليسون جاي او را پر كرد.
در زمان مربيگري آليسون و با حضور مهاجمي چون " تد دراكي" درسالهاي 1936 و 1938 به ترتيب جام حذفي و ليگ فتح شد و پس از جنگ جهاني دوم 2 عنوان ديگر در سالهاي 1948 و 1953 نصيب آرسنال شد كه دومي با تفاضل گل بهتر نسبت به پرستون نورث اند به دست آمد. به علاوه جام حذفي 1950 نيز به افتخارات سرخپوشها افزوده شد.
آرسنال تاكنون 12 بار قهرمان جام قهرمانان انگليس نيز شده است.
پس از نيم دهه سكون، بار ديگر در زمان "برتي مي " روند اوج گيري آرسنال آغاز شد . لندني ها در سال 1970(5 سال پس از انتخاب مي) جام بين شهرهاي فيزركاپ كه در ابتدا جام يوفا با اين نام برگزار مي شد را فتح كردند. يك فصل بعد آرسنال ليگ و جام حذفي را تواماً به دست آورد ، اما دوباره دوران رخوت فرا رسيد و تمام تلاش تيم تا پايان اين دهه يك قهرماني جام حذفي 1979 آن هم با پيروزي دلچسب برمنچستر يونايتد را به همراه داشت.

هایبوری و نقل مکان به استادیوم مدرن امارات

استاديوم اختصاصي قرمزپوشان لندني ، هايبوري نام داشت كه با توجه به تعداد بيشمار هواداران اين تيم ، اين استاديوم گنجايش بسيار كمي داشت و جوابگوي هجوم تماشاگران ، جهت ديدن بازيهاي آرسنال نبود. سرانجام دراوايل دهه جديد سران و مسئولان باشگاه آرسنال با ساخت يك استاديوم بزرگتر كه داراي امكانات بيشتري نسبت به هايبوري باشد موافقت كردند و مقدمات آن را برپا نمودند. آرسنال اين ورزشگاه را با مشاركت شركت هواپيمايي امارات ساخت.

http://i19.tinypic.com/4t87iax.jpg

گراهام طلايي

http://i12.tinypic.com/67zj2pd.jpg

8سال انتظار ديگر آرسنالي ها، آغاز دوران طلايي ديگري را اين بار به رهبري جرج گراهام به همراه داشت. قهرماني جام اتحاديه با پيروزي بر ليورپول حاصل شد. اما يك پيروزي احساسي تر با گل دقيقه آخر مايكل توماس درآنفيلد، پيروزي( دو بر صفر) ديگري را براي آرسنال به ارمغان آورد تا آنها در آخرين لحظه قهرماني ليگ در سال 1989 را از ليورپول بربايند. تيم گراهام در سال 91 قهرمان ليگ، درسال 93 دو جام و در سال 94 قهرمان جام يوفا شد.

آرسن ونگر :heart:

http://i12.tinypic.com/5xsjyth.jpg

بعد از جدايي گراهام، آرسن ونگر رهبري آرسنال را در آستانه قرن جديد پذيرفت. مرد فرانسوي با آوردن ستارگان متعدد بين المللي و از جمله هموطنانش پاتريك ويه را و تيري آنري به هايبري ، از سال 2000 به بعد 6 قهرماني را نصيب باشگاه كرد. آرسنال در اين سالها با درخشش ستارگان انگليسي خود همچون ديويد سيمن :8: (دروازه بان افسانه اي آرسنال و تيم ملي انگليس) ، توني آدامز :8: ( مدافع مستحكم آرسنال و انگليس) ، ديويد پلات (گلزن بزرگ فوتبال انگليس) ، يان رايت :8: ( گلزن سيه چرده تيم ملي انگليس) و ستارگان خارجي مانند دنيس بركمپ :8: و مارك اوورمارس :8: (هلند) ، پاتريك ويه را، امانوئل پتي ، سيلوين ويلتورد ، تيري آنري ، نيكولاس آنلكا و رابرت پيرس(فرانسه) ، فردريك ليونبرگ ( سوئد) در ميادين مختلف انگليس و اروپايي درخشيده است.

http://i13.tinypic.com/6gcjsqr.jpghttp://i13.tinypic.com/4ujvty0.jpghttp://i10.tinypic.com/61j7m12.jpghttp://i17.tinypic.com/6bk8fp3.jpg

اینم مدل لباسهای آرسنال

http://i13.tinypic.com/62qhds0.jpg

اینم آرمهایی که آرسنال تا امروز داشته

http://i11.tinypic.com/536rhwn.jpg
http://i16.tinypic.com/5496k3n.jpg
http://i16.tinypic.com/4mjurnk.jpg

لیست مربیان آرسنال

http://i19.tinypic.com/5xou4xv.jpg

viva_realmadrid
20th October, 2007, 12:37 AM
باشگاه رئال مادريد
باشگاهی اسپانيايی


نام رسمي: رئال مادريد

سال تاسيس: 1902

رئيس باشگاه: رامون کالدرون

نايب رئيس باشگاه : خوسه لوئیز لوپز سررانو

رئيس افتخاري: آلفردو دي‌استفانو

استاديوم: سانتياگو برنابئو (78 هزار نفري)

زمين تمرين: سينداد دپورتيوا

حامي مالي: Bwin

طراح لباس: آديداس

لباس اصلي: سراسر سفيد با خطوط آبي و سرشانه

اسامي مستعار: سپيدها، ققنوس‌ها، وايكينگ‌ها و كهكشاني‌ها

اسطوره هميشگي:رائول گونزالس بلانكو و زین الدین زیدان

هوادارن ويژه: ژنرال فرانكو (ديكتاتور اسبق اسپانيا) خوان كارلوس (پادشاه اسبق اسپانيا)
قهرماني لاليگا:

30 بار، اولين بار در سال (32-1931) و آخرين بار در فصل (2006-2007)

قهرماني جام حذفي:

17 بار، اولين بار (5-1904) آخرين بار در فصل (93-1992)

افتخارات اروپايي:

قهرمان جام قهرماني اروپا: (ليگ قهرمانان 9 بار)، اولين بار در فصل (56-1955)، آخرين بار در فصل (2002-2001) قهرمان جام يوفا: 2 بار در سال‌هاي (86-1985) و (85-1984) قهرمان جام بين قاره‌اي: 3 بار در سال‌هاي (2000-1960)

رئال همچنین از طرف یوفا عنوان " بهترین تیم فوتبال قرن بیستم " را به خود اختصاص داده است.

INTERMILAN
16th December, 2007, 03:21 AM
یه چیز دیگه هم اظافه کنم که موسیلینی هم اکنون یه فاشیست واقعیه و پلاکارتای معروف خودش همهیشه توی دربی ها جنجال درست می کنه و یه چیز دیگه او یک نزاد پرسته و وقتی فابیو لیورانی به لاتزیو اومد کلی دردسر درست کرد برای تیم تا اینکه لیورانی از تیم رفت

احسان جان من فكر ميكردم موسوليني رو 6هفتاد سال قبل همراه معشوقش اعدام كردن!!ولي مثل اينكه هنوز زندست http://qsmile.com/qsimages/39.gif

Ehsan_Eshghe_Lazio ™
16th December, 2007, 03:26 AM
یه ضرب المثل هست که میگن قهرمانان همیشه زندن اند http://qsmile.com/qsimages/39.gif